Sorgin

Hljóðlátt fellur næturhúm, horfin slóð og tómur staður. Sorgin geymir hljótt sitt rúm, þar sem áður fagnað maður.

Sár er söknuðarins rann, svíður djúpt í brjósti inni. En ljósið sem í hjarta brann, lifir glatt í minningunni.